Zaraza dotarła do Stanów Zjednoczonych około 1900 roku. Wczesne epidemie wystąpiły w miastach portowych, ale później bakteria powstała wśród dzikich gryzoni i pcheł na Zachodzie. Ta zmiana ekologiczna wyjaśnia geografię współczesnych amerykańskich spraw.
Od portów miejskich do obszarów wiejskich
Ostatnia epidemia zarazy miejskiej w Stanach Zjednoczonych miała miejsce w Los Angeles w latach 1924-1925. Nowoczesne infekcje są zazwyczaj rozproszone przypadków wiejskich związanych z zachodnich naturalnych ognisk, a nie trwałe transmisji miasta.
CDC identyfikuje północny Nowy Meksyk, północną Arizonę i południową Kolorado jako jeden główny region, z innym w Kalifornii, południowym Oregonie i daleko zachodniej Nevadzie. Dokładne ryzyko różni się w obrębie tych szerokich obszarów i zmienia się wraz z miejscową aktywnością zwierząt.
Jak wygląda dzisiejsza ekspozycja
Osoby mogą być narażone przez zakażone ugryzienia pcheł lub kontakt z zakażonymi zwierzętami. Zwierzęta mogą wprowadzić zakażone pchły do środowiska ludzkiego, a koty same mogą zachorować. Badania zdrowia publicznego mogą badać gryzonie, pchły i miejsca odwiedzanego pacjenta, ale pojedynczy przypadek człowieka nie oznacza, że cały stan doświadcza epidemii.
Dlaczego nadzór obejmuje zwierzęta
Niezwykłe odchudzanie gryzoni może być sygnałem ostrzegawczym, ponieważ wrażliwe populacje zwierząt mogą zmniejszać się podczas zwiększonego przenoszenia. Sprawozdania weterynaryjne i badania pcheł dodają kontekstu przed lub obok przypadków ludzkich.
Historia zachodnich Stanów Zjednoczonych pokazuje, dlaczego plaga jest najlepiej rozumiana jako choroba ekologiczna z okazjonalnym spillover ludzi, nie tylko jako historyczna miejska epidemia.