Pod koniec 1910 roku śmiertelna epidemia układu oddechowego rozprzestrzeniła się wzdłuż szlaków transportowych i handlowych w północno-wschodnich Chinach. To była pierwotna plaga płucna, zdolna do przejścia bezpośrednio między ludźmi z bliskiej odległości. Ponad 60 000 zgonów jest często związanych z epidemią.
Identyfikacja innego rodzaju zarazy
Wu Lien- teh przybył do Harbin w grudniu 1910. Badania patologiczne i bakteriologiczne potwierdziły wniosek, że płuca są centralne dla choroby i że ścisły kontakt oddechowy, a nie tylko pchły szczura, wyjaśnia gwałtowny rozprysk zimy.
To rozróżnienie ukształtowało odpowiedź. Władze odizolowały pacjentów i kontakty, wzmocniły kontrole kolejowe, ograniczyły ruch, zorganizowały szpitale i przyjęły maski ochronne. Obsługa i kremacja ciał była kontrowersyjna, ale miała na celu ograniczenie narażenia w warunkach zamrożonych, gdzie pochówek był trudny.
Reakcja regionalna i międzynarodowa
Epidemia wybuchła w politycznie kwestionowanym regionie połączonym koleją z Rosją i innymi częściami północno-wschodniej Azji. Współpraca i rywalizacja przekroczyły granice. W 1911 roku specjaliści z wielu krajów spotkali się na Międzynarodowej Konferencji Plagi w Mukden, z Wu odgrywa wiodącą rolę.
Reakcja ta przyczyniła się do ustanowienia trwałych instytucji, w tym Służby ds. Zapobiegania Zarazkom Północnego Mandżuru. Wu później przyczynił się do krajowej kwarantanny i systemów zdrowia publicznego.
Co historia może i nie może udowodnić
Epidemia pokazuje wartość identyfikacji trasy transmisji, ochrony pracowników służby zdrowia, dzielenia się obserwacjami i koordynacji między jurysdykcjami. Nie należy ograniczać się do twierdzenia, że tylko jedna interwencja zakończyła ognisko. Wielokrotne działania, zmienianie wzorców kontaktu i długotrwałe podawanie współpracowały.